insuaviter
īnsuāviter, Adv. (insuavis), nicht lieblich, mißtönend, Boëth. inst. mus. 1, 8 u. 5, 11.
filium parvulum ‥ secum in toro ‥ jacentem ‥ non minus infeliciter quam ~iter oppressit
īnsuāvĭtĕr, désagréablement [en parl. de sons] : Boet. Mus. 1, 8.