insubstantivus
in-substantīvus, a, um, adj.,
- unsubstantial, Ambros. Hexaëm. 1, 2, 7; Interpr. Iren. 1, 10.
īn-substantīvus, a, um, wesenlos, Ambros. hexaëm. 1, 2, 7 u.a. Eccl.
īnsubstantīvus, a, um, sans substance : Ambr. Hex. 1, 2 ; De Fide 3, 7.