intime
intime, inwardly, intimately, cordially
intĭmē, adv., v. intimus fin.
intimē, Adv. (intimus), I) im Innersten, Apul. met. 2, 7: Compar., intimius habere in pectore, Corp. inscr. Lat. 9, 2826. – II) übtr.: a) vertraulich, utebatur intime Hortensio, Nep.: arto contubernio intime iunctus, Apul. – b) angelegentlich, commendari ab alqo, Cic. ad Q. fr. 1, 2, 2. § 4.
clericus exterius, monachus interius, ~e plus hiis heremita ciliciatus
cum latus detectum / jaculo transjectum / vides intime
in isto occursu intellectus combibit illam intellectionem confusam et transmittit ad intima sua, et tune recipit eam a se ~ius [v. l. vicinius ] quam possit eam recipere ab objecto; illi etiam impressioni sic intimate occurrit intellectus secundo
proponimus in posterum de vobis ‥ ~ius cogitare
beata Virgo, que te ~e diligit
cogitans ‥ ac ~ius recogitans annos vite mee
ad primos [homines electos ] clamat ~e [ME: ] beatus Petrus ‥ ‘obsecro vos ‥’ [inwarðliche ] I Petr. ii 11
Johannem commendamus vestro cetui venerando ~ius quo sufficimus
~ius deprecor et exoro
intĭmē (15) (intimus), ¶ 1 intérieurement : Apul. M. 2, 7 ¶ 2 [fig.] avec intimité, familièrement : Nep. Att. 5, 4 || cordialement, du fond du cœur : Cic. Q. 1, 2, 4 || -ius CIL 9, 2826, 6.
intimē
adv.
- intimus, inwardly, intimately, cordially: uti intime Hortensio, N.: commendari.