intitubanter
intitubanter, Adv. (in u. titubans v. titubo), unzweifelhaft, Boëth. inst. arithm. 2, 1. p. 79, 22 Fr.
ut ‥ femina ‥, que nec prima litterarum elementa umquam attigerat, testimonia scripturarum prompte proferret, ut scripta erant, proprietate integra ~er expediens
~er, indubitanter
intĭtŭbantĕr, sans chanceler, sans hésiter : Boet. Arithm. 2, 1.