intolerans
intolerans, not enduring, impatient, intolerant
in-tŏlĕrans, antis, adj.
- Act., that cannot bear or endure a thing (syn. impatiens), impatient, intolerant (not anteAug.); constr. with gen.: secundarum rerum nemo intolerantior fuit, Liv. 9, 18: corpora intolerantissima laboris atque aestus, id. 10, 28: omnium, Tac. A. 2, 75: aequalium, id. H. 4, 80.—
- II Pass., = intolerandus, that cannot be borne, insufferable, intolerable (ante-class. and post-Aug.): curae, Laev. ap. Gell. 19, 7, 10.—Comp.: servitus, Tac. A. 3, 45; cf.: vir ingens gloriā, atque eo ferocior, et subjectis intolerantior, id. ib. 11, 10: nihil insultatione barbarorum intolerantius fuit, Flor. 4, 12, 36.— Adv.: intŏlĕranter, intolerably, immoderately, excessively (class.): dolere, Cic. Tusc. 2, 9.—Comp.: intolerantius insequi, Caes. B. G. 7, 51: se jactare, Cic. de Or. 2, 52.—Sup.: intolerantissime gloriari, id. Vatin. 12, 29.
in-tolerāns, antis, I) aktiv = nicht leicht-, nicht gern jmd. od. etw. ertragend, unduldsam gegen usw., nicht leicht sich in etw. findend, dh. auch = unmäßig in etw., m. Genet., vir aequalium intolerans, Tac.: intolerantior secundarum rerum, Liv.: corpora intolerantissima laboris, Liv. – II) passiv = unerträglich, curae, Laev. bei Gell. 19, 7, 10: regreditur ingens gloriā atque eo ferocior et subiectis intolerantior, Tac. ann. 11, 10: quam decora victoribus libertas, quanto intolerantior servitus iterum victis, ibid. 3, 45 extr. (vgl. Nipperd. z. St.): nihil insultatione barbarorum intolerantius, Flor. 4, 12, 36: nihil fieri posse indignius neque intolerantius, Gell. 13, 8, 5.
intŏlĕrāns, (13) tis, ¶ 1 qui ne peut supporter : [avec gén.] Tac. Ann. 2, 75 ; H. 4, 80 ; secundarum rerum intolerantior Liv. 9, 18, qui sait moins supporter la prospérité ; intolerantissimus laboris Liv. 10, 28, 4, très peu capable de supporter la fatigue ¶ 2 intolérable : Læv. d. Gell. 19, 7, 10.
- 1. niet in staat te verdragen (m. gen.); ➤ corpora intolerantissima laboris; vir aequalium ~ onverdraagzaam jegens;
- 2. ondraaglijk, onuitstaanbaar (voor: dat.) [curae; servitus victis].
intolerans , tis. adj. c. s.
難受者。Omnium quae ultionem morarentur intolerans 不忍緩報仇之各事。Rerum secundarum nemo intolerantior fuit 順事中無度之人莫甚於彼。Corpora intolerantissima laborum 亳不耐苦之身。
Suggest a Translation
See an image
難受者。Omnium quae ultionem morarentur intolerans 不忍緩報仇之各事。Rerum secundarum nemo intolerantior fuit 順事中無度之人莫甚於彼。Corpora intolerantissima laborum 亳不耐苦之身。
Suggest a Translation
See an image
in-tolerāns antis, adj.
- with comp.and sup, not enduring, impatient, intolerant: vir aequalium, Ta.: secundarum rerum intolerantior, L.: corpora intolerantissima laboris, L.—Intolerable: quanto intolerantior servitus victus, Ta.