intolerandus
intolerandus, insupportable, intolerable
in-tŏlĕrandus, a, um, adj.,
- insupportable, intolerable (class): tyrannus, Cic. Vatin. 9, 23: anxitudo, Pac. ap. Non. 72, 33 (Trag. Fragm. v. 164 Rib.): res, Cic. Verr. 2, 4, 35, § 78: frigora, Liv. 22, 1: licentia rerum, Cic. Agr. 1, 5, 15: hiems, Liv. 5, 14: superbia, id. 9, 1: factum, Sall. C. 10, 6: tam longi itineris labor, Tac. H. 3, 26: dominatio nobilitati plebique, id. A. 12, 10: auribus, Gell. 10, 12, 1.— Neutr.: intŏlĕrandum, adverbially, insupportably, intolerably: intolerandum fervit, Gell. 17, 8, 8.
in-tolerandus, a, um (in u. tolero), unerträglich, unausstehlich, Pacuv. fr., Cic. u.a. – neutr. pl. subst., multa vana et intoleranda auribus, Gell. 10, 12, 1. – Adv. intolerandum, unerträglich, Gell. 17, 8, 8.
intŏlĕrandus, (11) a, um, intolérable : Cic. Agr. 1, 15 ; Verr. 2, 4, 78 ; Liv. 5, 14 || -dum [n. adv.], dʼune manière insupportable : Gell. 17, 8, 8.
in-tolerandus
adj.,
- insupportable, intolerable: audacia, S.: exemplum: licentia rerum: hiemps, L.