intolerabiliter
intŏlĕrābĭlĭter, adv., v. intolerabilis fin.
intolerābiliter, Adv. (intolerabilis), unerträglich, horrere, Colum. 1, 4, 9: irasci, Porphyr. Hor. carm. 3, 14, 28: flere, Mythogr. Lat. 1, 198.
intollerabiliter torquebar
judex terribiliter districtus, ~iter severus
quam ~iter a frigore nimio ad calorem nimium transeam
si contigisset ei quod nobis ~iter et inmoderate doleret
quanto sunt despicabiles abjectius et ~ius improbi
gravaminibus a magnatibus partium nostrarum ~iter oppressis
gravatur ~iter ecclesia Anglicana in provisionibus infinitis(
non mediocriter opprimitur
Pater coelestis ‥ ~iter blasphematur
intŏlĕrābĭlĭtĕr, dʼune manière insupportable : Col. Rust. 1, 4, 9 ; Myth. 1, 198.