mandatorius
mandātōrĭus, a, um, adj. [mandator],
- of or belonging to a mandator, mandatory (post-class.): nomine, Cod. Just. 8, 41, 19 al.
mandātōrius, a, um (mando, āre), zum Kreditauftraggeben gehörig, m. nomine, unter dem N. eines Kreditauftraggebers, Cod. Iust. 8, 41, 19 u.a.
mandātōrĭus, a, um, qui a rapport à un mandat : Cod. Just. 8, 41, 19.
Et Antonio mercatori Senensi ejus factori sive Mandatorio, etc.
Advocatusecclesiæ vel monasterii. Charta Pipini reg. Aquit. pro monast. S. Florent. in Reg. 107. Chartoph. reg. ch. 264 :
Si vero in eadem immunitate reus repertus fuerit vel ductus, a nemine distringatur, nisi a jam dicti loci Mandatorio, nisi forte exinde ipsius latronis fuerit erectio.Vide in Mandatarius 3.