mandatus
mandatus2, a command, mandate
mandātus, a, um, Part. and P. a. of mando, q. v.
mandātus, ūs (only in abl. sing.), m. [1. mando],
- a command, mandate (class.): mandatu Caesenniae, Cic. Caecin. 7, 19: Sullae, id. Sull. 23, 65: praetoris, Suet. Caes. 7: creditorum, Dig. 17, 1, 32: agitur mandatu meo, Cic. Fam. 2, 11, 2.
mandātus, Abl. ū, m. (mando, āre), der Auftrag, mandatu meo, Cic.: mandatu Sullae, Cic.: mandatu praetoris, Suet.: iussu mandatuque eius, Inscr.
1 mandātus, a, um, part. de mando 1.
2 mandātŭs, (14) abl. ū, m. (mando 1), commission, recommandation : Cic. Cæc. 19 ; Fam. 2, 11, 2.
mandātus (1)
- P. of mando.
(mandātus, ūs) (2) m
- 1 mando, a command, mandate.—Only ablsing.: mandatu Caesenniae: mandatu meo.