mandibula
mandĭbŭla, ae, f., or mandĭbŭ-lum, i, n. [2. mando],
- a jaw (post-class.), Macr. Somn. Scip. 1, 6, 69: cibaria confecta mandibulis, id. S. 7, 4, 14; Isid. 11, 1, 45.
mandibula, ae, f. (mando, ere), der Kinnbacken, die Kinnlade, Macr. somn. Scip. 1, 6, 69; sat. 7, 4, 14. Tert. de anim. 10. Vulg. iudic. 15, 15 sqq. Isid. orig. 11, 1, 45. – Nbf. mandibulum, Gloss. II, 126, 55.
ut boves virulentis ~arum [gl.: ] dentibus ‥ voraciter gluttire soleatgeagla
~e,þe neþera chechan
veniunt iterum alii duo [musculi ] ab inferiori ~a
~arum autem quedam est superior, in qua dentes superiores infiguntur, quedam inferior in qua dentes inferiores radicantur
hec ~a,a chekebone
hec mandebula,a schekebone
maxillam ‥ a superiori ~a taliter dimisit
~a asini, qua Samson mille de suis hostibus interfecit
molaris dens ~e fundens aquam recreat membra Samsonis sicientis
hac ~a asini et hoc calculo oppilavit uxor Sansonis os ejus(
Deus de mortua ~a fontem eduxit
rubro coloris stibio genas ac ~as [gl.: ] suatim fucare satagitceacan
mandibilum, A.chewylle
mandĭbŭla, æ, f. (mando 2), mâchoire : Macr. Scip. 1, 6, 69 ; Sat. 7, 4, 14.
Anno Domini 1458. die 29. Junii, regnante serenissimo principe rege Renato, fuit missus per eundem principem R. in Christo pater episcopus Massiliensis D. Nicolaus de Francanii ad transferendum Mandibulam capitis B. Mariæ Magdalenæ de civitate Aquensi et de monasterio montalium de Nazareth ad sanctum Maximinum.