medicinare

medicinare, ~ari [ML] 1 to treat with medicine, cure, heal: a (person); b (animal); c (dep.). a timentes ‥ ne sua hereditas nullo posse medicamine ~ari Lib. Landav. 6; et similiter fratri, cum ~atus fuerit, quotquot habet necessarias [sc. candelas] Cust. Cant. 103 (= Cust. Westm. 45).  b 1209 in sulfure empto ad ~andum oves iij d. Pipe Wint. 38 (cf. ib. 53: in sulfure empto ad medicamentum ovium); omnium eciam equos, qui ad liberacionem ferrorum et clavorum abbatis sunt, intus et extra ~are debet Cust. Cant. 57; 1350 pro equo molendini ~ato j s. Sacr. Ely II 143.  c sit ~atur puero virtus deifica Herm. Arch. 30 p. 69. 2 (alch.) to treat with philosopher’s stone. aliqui philosophi, quando volunt operari ad lunam, projiciunt medicinam super aes aut ferrum; et, quando est ad solem, projiciunt medicinam super solem purissimum fusum, et iste sol ~atus est medicina ad convertendum aes vel lunam in solem Cutcl. LL 9. 3 (p. ppl. as sb.) one treated with medicine, patient. ~atis autem regulas ac minutis limitavit G. S. Alb. I 60.