momentarius
mōmentārĭus, a, um, adj. [momentum],
- brief, of brief duration, momentary; quick (post-class.): maritus, i.e. who stays but a short time, Ap. Met. 5, 12, 9; vita, id. ib. 2, 29, 7; cura, Dig. 34, 1, 8.—
- II Transf., instantaneous: venenum, that operates quickly, Ap. Met. 10, 25, 14.
mōmentārius, a, um (momentum), I) nur augenblicklich, zeitweilig, vorübergehend, piscinae, Lampr.: vita, Apul.: cura, possessio, ICt.: maritus, sich bei seiner Geliebten nur auf Augenblicke aufhaltend, Apul. – II) augenblicklich-, schnell wirkend, venenum, Apul. met. 10, 25.
mōmentārĭus, a, um (momentum), dʼun moment, qui ne dure quʼun moment : Dig. 34, 1, 8 || instantané : Apul. M. 10, 25.