About Report a problem

Menu

monachaliter

monachaliter [ML] , as (befits) a monk. s1422 omnem substanciam que sibi de porcione sue etatis contigerat, minus ~iter satisque prodigaliter, expendebat Amund. I 86; memoriter, immo, ~iter, recordemini quot in mundo decepcionis sunt recia Reg. Whet. II app. 459; suo pristino ~iter victurus restituitur monasterio Ad. Usk 43.

Saved

Recent