monacha
mŏnăcha, ae, f., = μοναχή,
- a nun (eccl. Lat.), Hier. Ep. 39, 4.
monacha, ae, f. (μοναχή), die Nonne, Hieron. epist. 39, 4. – ➳ Abl. Plur. monachabus, Ven. Fort. vit. Radeg. 23 u. 34. Greg. Tur. hist. Franc. 10, 16.
non licet viris feminas habere ~as
nomina ‥ monachorum vel ~arum(
si quis ~am ‥ in conjugio duxerit, anathema sit
~a vel monialis,mynecynu
Soter papa statuit ut ~a sacra non tangat
precipio ‥ fratribus ‥ ne ingrediantur monasteria ~arum
utinam ab ineunte aetate vestalem te legissem monacam
de vestalibus sive ~abus
monica,budel
mŏnăcha, æ, f. (μοναχή), religieuse : Hier. Ep. 39, 4.
Monachareturmiles intelligimus :
Ego denique predictus Leotbaldus, cingulum militie solvens et comam capitis barbamque pro divino amore detundens, monasticum, Deo auxiliante, habitum in predicto. (Cluniac.) monasterio recipere dispono.