munditer
mundĭter, adv., v. 1. mundus fin.
munditer, Adv. (1. mundus) = munde, I) sauber, Plaut. Poen. 235. – II) übtr., ehrbar, wohlanständig, munditer dicere, Apul. apol. 33.
mundĭtĕr (mundus 1), proprement : Pl. Pœn. 235 || [fig.] décemment, avec à propos : Apul. Apol. 33.