mutuatio
mutuatio, a borrowing
mūtŭātĭo, ōnis, f. [mutuor],
- a borrowing (class.), Cic. Tusc. 1, 42, 100: cum multos minutis mutuationibus defraudāsset, id. Fl. 20, 47: translationes quasi mutuationes sunt, id. de Or. 3, 38, 156.
mūtuātio, ōnis, f. (mutuor), das Borgen, Leihen, die Anleihe von jmd., poenam sine mutuatione et sine versura dissolvere, Cic.: multos minutis mutuationibus fraudare, Cic. – translationes quasi mutuationes sunt, Cic. de or. 3, 156.
mutuo ‥ unde ‥ ~o
item ~one Johannis Clerk London liij s. iiij d.
pro ~one c marcarum de thesauro Anglie
in ~one domino regi per priorem vj li. xiij s. iiij d.
has [(terras ] dedit Willelmus ‥ pro ~one Bovecome
~o duarum villarum pro villa(v.
mūtŭātĭō, (16) ōnis, f. (mutuor), emprunt [dʼargent] : Cic. Tusc. 1, 100 || emprunt [dʼune expression] : Cic. de Or. 3, 156.
Fiat autem Mutuatio Consulum annuatim in festo S. Joan. Baptistæ.
mūtuātiō ōnis, f
- mutuor, a borrowing.