mutuo
mutuo, mutually, in return
mūtŭō, adv., v. mutuus fin. A.
mūtŭo, āre, v. mutuor fin. 1.
1. mūtuō, Adv. (mutuus), wechselseitig, gegenseitig, wiederum, aestus maritimi mutuo accedentes et recedentes, Cic.: vir amantissimus mihique mutuo carus, Fronto. – me m. diligas, Planc. in Cic. ep.: de se m. sentire provinciam, ebenso gegen ihn gesinnt sei, wie er gegen sie gewesen, Auct b. Alex.: officia cum multis m. exercuit, Suet.
2. mūtuo (āvī), ātum, āre (mutuum), von jmd. borgen, leihen, entlehnen, ad amicos curret matuatum; mutuet meā causā, Caecil. com. 11: a quibus (a tragoedia et comoedia) forma mutuaretur, Tert. adv. Val. 10: luna mutuatā a sole luce fulget, Plin. 2, 45: u. so Partiz. Perf. passiv bei Vitr. 10, 7 (12), 4. Tort. apol. 45 u. ad nat. 2, 4. – ➳ Val. Max. 3, 4, 2 u. Apul. met. 6, 12 jetzt das Depon. mutuor.
1 mūtŭō (13) (mutuus), mutuellement, réciproquement : Planc. d. Cic. Fam. 10, 15, 4 ; Lepid. Fam. 10, 34, 3.
2 mūtŭō, āvī, ātum, āre (mutuum), tr., emprunter de lʼargent : Cæcil. d. Non. 474, 4 || [en gén.] emprunter, recevoir dʼun autre : Plin. 2, 45.
mūtuō
adv.
- mutuus, mutually, in return.