noviter
nŏvĭter, adv., v. novus fin.
noviter, Adv. (novus) = nove, Fulg. myth. 3, 1. p. 103 M. Corp. inscr. Lat. 6, 1156; vgl. Charis. 116, 6. Paul. ex Fest. 172, 3.
nŏvĭtĕr (novus), nouvellement, récemment : Fulg. Myth. 3, 1 ; Char. 116, 6.
Hanc chartam a patre meo Lupo Athone... et ab omnibus majoribus nostris laudatam et firmatam, Noviter laudo et affirmo.Alias pro Nove, recens, Gall.
Basilicæ Noviter reparatæ.Fulgentius lib. 1. Mythol. cap. 1 :
Amor Noviter venit.Hac notione non semel occurrit apud Jurisconsultos.