obdormio
ob-dormĭo, īvi or ii, ītum, 4, v. n. and
- a., to fall asleep (class.): ebrium obdormivisse, Plaut. Am. 1, 1, 116 (268): Endymion nescio quando in Latmo obdormivit, Cic. Tusc. 1, 38, 92: sub taxo, Plin. 16, 10, 20, § 51: quem obdormire volumus, Cels. 3, 18: Atiam obdormisse, Suet. Aug. 94: nepetam substernere obdormituris utile est, Plin. 20, 14, 56, § 158 (Jan, eo dormituris).—
- B Esp., to fall asleep in death (eccl. Lat.): obdormivit in Domino, Vulg. Act. 7, 59.—
- II Act. (anteclass.): omnem obdormivi crapulam, have slept off all my debauch, Plaut. Most. 5, 2, 1 (1122).
ob-dormio, īre, einschlafen, absol., Cels. 3, 18. p. 100, 38 D. Pelagon. veterin. 28 (§ 397 Ihm): obd. sub taxo, Plin. 16, 51. – Die Perfekt-Formen s. obdormīsco.
See: obdormire
obdormĭō, (14) īvī, ītum, īre, intr., dormir profondément, dormir : Cels. Med. 3, 18 ; Plin. 16, 51 || tr., obdormivi crapulam Pl. Most. 1122, jʼai cuvé mon vin [corr. edormivi ].