obducere

obducere [CL] 1 to cover. ~ta, bewrigen GlP 634; operire, cooperire, tegere, ~ere Osb. Glouc. Deriv. 403; hic Phebus speciem obductam aperit Walt. Wimb. Carm. 307. 2 to overlay, envelop, wrap (also w. ref. to obstructing or blocking); b (wound, with scar tissue); c (partly fig. or fig.). illo crucem ascendente sol obscuratus est et ipsum caelum est tenebris ~tum Bede Acts 948; decorem maceriarum vetustas et multimoda tempestas obduxerat, ipse illas candida calce dealbavit W. Malm. GP III 100 p. 217; ut terra inanis et vacua, vaporali aquarum raritate ~ta, ut appareret arida, detegeretur Pull. Sent. 717D; ne totam diei lucem nox ‥ suis ~at tenebris Ailr. Inst. Inclus. 10; albugine que virginis oculos ‥ obduxerat T. Mon. Will. V 17 (v. albugo 1a); vultus suavissimos pallor obducit J. Howd. Cant. 98.  b verum ante septimanam exactam ita ~tis cicatricibus venusta cutis rediit W. Malm. GR II 222; donec ~ta vulneribus cicatrice incolumis rediret ad propria Ailr. Ed. Conf. 762A; vulneribus recentem in cicatricem ~tis Gir. IK I 7 p. 69.  c quare sic nobis obseravit lucem et obduxit nos tenebris? Anselm (Prosl. 1) I 99; 1160 nube tristitie nuper ~ti G. Foliot Ep. 133; sed quandoque dolus obducitur arte loquendi J. Sal. Enth. Phil. 1163; induisti celos tenebris, omnipotentiam infirmitate, simplicitate sapientiam ‥ morte denique eternitatem ~ens J. Ford Serm. 53. 6; cum nubibus istis nostrum ~itur celum Ib. 7; Cordeilla ‥ ob amissionem regni dolore ~ta sese interfecit M. Par. Maj. I 33; quando vero nequam, totam synagogam ignorancie et impietatis cecitas ~ebat Regim. Princ. 56.