obnixus
obnixus, strenuous, firm, resolute
obnixus, a, um, Part. and P. a., from obnitor.
obnīxus, a, um, PAdi (v. obnitor), standhaft, beharrlich, fest, sed obnixos vos (velim) stabili gradu impetum hostium excipere, Liv. 6, 12, 8: obnixus corde curam premebat, Verg. Aen. 4, 332: obnixi frangunt mala murmura dentes, ibid. 11, 337: obnixum silentium tolerans, Apul. met. 4, 10: obnixus mugitus, ibid. 4, 21: obnixā fronte, mit eherner Stirn, Augustin. de civ. dei 2, 1. p. 54, 1 D.2 – m. ad u. Akk., obnixus animus ad perpetiendos cruciatus volnerum aut ignium, Sen. ep. 66, 40. – m. Infin. = fest entschlossen, non cedere, Verg. georg. 4. 84. – Acc. neutr. adv., obnixum taces, Auson. epist. 25, 28.
obnīxus (14) (-sus), a, um, part.-adj. de obnitor, ferme, inébranlable, obstiné : Liv. 6, 12, 8 ; Plin. 36, 105 || [advt ] obnixus premebat Virg. En. 4, 332, il comprimait fermement... || obnixum, n. pris advt , obstinément : Aus. Ep. 25, 28.
obnīxus (not obnīsus), adj.
- P. of obnitor, strenuous, firm, resolute: (velim) obnixos vos impetum hostium excipere, L.: curam sub corde premebat, V.: non cedere, V.