obnubilo
ob-nūbĭlo, āvi, ātum, 1,
- v. a., to cover with clouds or fog; to overcloud, darken, obscure (post-class.): vultūs serenitatem, Gell. 1, 2, 5: haec omnia vitium, to obscure, Amm.28, 4, 2: odore sulfuris obnubilatus, beclouded, stupefied, senseless, Ap. Met. 9, 24, 15; so, animam, id. ib. 8, 8, 11.
ob-nūbilo, āvī, ātum, āre, umwölken, mit Wolken od. Nebel umziehen, umnebeln, verfinstern, übtr., serenitatem vultus, Gell.: animam obnubilavit, wurde ohnmächtig, Apul.: odore sulfuris obnubilatus, betäubt, ohnmächtig, Apul. – bildl., ne tempestate contentionis serenitatem caritatis obnubilet, Augustin. epist. 36, 2: quia nequaquam eius sapientiam ullo errore obnubilant aut labe subvertunt, Augustin. de civ. dei 9, 4, 3. p. 373, 28 D. 2
obnūbĭlō, āvī, ātum, āre, tr., couvrir dʼun nuage [fig.] : Gell. 1, 2, 5 ; animum Apul. M. 8, 8, perdre connaissance ; obnubilatus Apul. M. 9, 24, étourdi, asphyxié.