oboedienter
oboedienter, obediently, willingly, submissively
oboedienter (obēdienter), Adv. (oboediens), gehorsam, willig, gern, collatum ob., Liv.: ob. imperata facere, Liv. u. Curt.: omnia ob. adversus Romanos facere, Liv.: omnia ob. a barbaris facta, Curt.: se sub imperio populi Romani fideliter atque ob. futuros, Liv. – nihil oboedientius fecerunt quam ut muros diruerent, Liv. – oboedientissime paruit, Augustin. de civ. dei 22, 8, 22. p. 578, 8 D.2
discipulus qui increpationibus docentium ~er adnuit
propter justitiam quam ~er servabat
quorum alter preceptis tuis ‥ ~issime pareret
obedio ‥ unde ~er, ~ius, ~issime adverbia
ŏbœdĭentĕr, en obéissant, avec soumission : Liv. 5, 12 ; 21, 34 || -tius Liv. 38, 34 ; -tissime Aug. Civ. 22, 8.
oboedienter adv.with comp.
- oboediens, obediently, willingly, submissively: imperata facturi, L.: adversus Romanos faciebat, L.: nihil oboedientius fecerunt, quam, etc., L.