obscuriloquium
obscūriloquium, iī, n. (obscurus u. loquor), ein dunkler Ausdruck, Gloss. IV, 410, 22 u. V, 598, 46.
obscūrĭlŏquĭum, ĭī, n. , énigme : Gloss. Scal.
Ænigma, Glossæ Isid. cum Cod. Regio 1013. in Glossis MSS.
Obculté, pro
Obscurité, embarras, Obscuritas. Stat ann. 1389. tom. 8. Ordinat. reg. Franc. pag. 388. art. 19 :
Et se en aucuns desdiz articles avoit aucune Obculté, etc. Occulté,in Lit. ann. 1380. tom. 6. earumd. Ordinat. pag. 482. art. 28.
Oscurté, eodem sensu, in Charta ann. 1330. ex Tabul. capit. Carnot.