obsecundator
obsĕcundātor, ōris, m. [obsecundo],
- a servant (post-class.): sacrorum scriniorum, Cod. Th. 6, 26, 3.
obsecundātor, ōris, m. (obsecundo), der Diener, Cod. Theod. 6, 26, 3.
convocatis fratribus et ~ribus [] meis, excessum venerandi patris eis aperui : obsecundariis Dominic V. Ecgwini I 9
obsĕcundātŏr, ōris, m. , serviteur : Cod. Th. 12, 1, 92.