obscuratio
obscuratio, a darkening, obscuring
obscūrātĭo, ōnis, f. [obscuro], a darkening, obscuring, obscuration (class.).
- I Lit.: solis, Cic. Fragm. ap. Aug. Civ. Dei, 5, 15; Quint. 1, 10, 47; Plin. 36, 27, 69, § 202: in illā obscuratione, darkness, obscurity, Auct. B. Hisp. 6.—
- II Trop.: in quibus (voluptatibus) propter earum exiguitatem, obscuratio consequitur, an obscuring, a rendering invisible, Cic. Fin. 4, 12, 29; cf. id. ib. 4, 13, 32; cf. obscuro.
obscūrātio, ōnis, f. (obscuro), die Verdunkelung, Verfinsterung, I) eig.: solis, Cic. fr. u.a. (Plur., solis obscurationes, Vitr. 9, 1, 11, Ggstz. effulsiones, Chalcid. Tim. 70): lunae, Sen. nat. qu. 6, 3, 3: illā obscuratione, Dunkelheit, Auct. b. Hisp. 6, 5. – II) bildl., Cic. de fin. 4, 30 u. 32 (wo Plur.).
in illa ~one solis erat passio naturaliter impassibilis
~o matricis, vulneratio
derogatio est excellentie alicujus persone ~o vel diminucio
communis via ‥ est ruinosa pro defectu ~onis fossatorum(
ad vacuandum et mundandum lezShelpes et ceteras ~ones aque Thamisie
obscūrātĭō, (16) ōnis, f. (obscuro), obscurcissement, obscurité : Vitr. Arch. 9, 1, 11 ; solis Cic. Fr. F 5, 54 ; Quint. 1, 10, 47, éclipse de soleil || [fig.] Cic. Fin. 4, 29 ; 32.
- 1. verduistering, eclips [solis; lunae];
- 2. (metaf.) het in het niet vallen.
Matricis vulneratio, in Glossar. ex Cod. reg. 7641.
obscūrātiō ōnis, f
- obscuro, a darkening, obscuring: solis.—Fig.: in voluptatibus, i. e. disregard.—Plur., C.