obsecratio
obsecratio, a beseeching, imploring, supplication, entreaty
obsĕcrātĭo, ōnis, f. [obsecro].
- In gen., a beseeching, imploring, supplication, entreaty (class.): prece et obsecratione humili uti, Cic. Inv. 1, 16, 22; id. Font. 17, 39: judicum, addressed to the judges, Quint. 6, 1, 33: percipe obsecrationem meam, Vulg. Psa. 142, 1: fit ad Deum pro illis, id. Rom. 10, 1.—
- II In partic.
- A An asseveration, protestation, accompanied by an invocation of the gods or of religious things, Gr. δέησις, Cic. de Or. 3, 53, 105; cf. Just. 24, 2, 5; cf. Macr. S. 1, 6, 13.—
- B A public prayer: obsecrationem indicere, Liv. 27, 11; id. 4, 21; 26, 23; 31, 9; Cic. Har. Resp. 28 fin.: habere, Suet. Caes. 22.
obsecrātio, ōnis, f. (obsecro), das Bitten um Gottes willen, das Beschwören, das flehentliche Bitten, das Flehen (griech. ἱκεσία), I) im allg.: obs. illa iudicum per carissima pignora, Quint. 6, 1, 33: prece et obsecratione humili ac supplici uti, Cic. de inv. 1, 22: alcis obsecrationem repudiare, Cic. Font. 38: summis obsecrationibus monere, ne etc., Iustin. 24, 8, 7. – als Redefigur, Cic. de or. 3, 205. – II) insbes.: A) das öffentliche Gebet, verb. procurationes et obs., Cic. de har. resp. 63: supplicatio per omnia pulvinaria et obsecratio in unum diem indicta, Liv. 27, 11, 6; vgl. 26, 23, 6: obsecratio a populo duumviris praeeuntibus est facta, Liv. 4, 11, 5; vgl. 31, 9, 6. – B) die Beteuerung unter Anrufung Gottes; Plur. b. Iustin. 24, 2, 5 (Ruehl execr.).
cum ~onibus,mid halsungum
vestrae almitati se ipsos obnixa humilitatis ~one commendant
sollicita prece et ~one mihi ‥ mandastis ut nullo modo corpus meum ulli exponerem periculo
‘~onibus’, adjurationibus
triplici quoque eam ~one Isaias invocat vel potius provocat ad consurgendum
presentat se ‥ comitissa ‥ dominationi vestre, per presentem scripturam, cum ‥ humillimis pietatum ~onibus
~onis [gl.: ] hujus annua celebritate laetantesgibedes
cum precibus, ~onibus, suspiriis
hypocrita ‥ genuflexionum, ~onum, ‥ finem constituit popularem favorem
in ore sacerdotis sint gratiarum actio et vox laudis, orationes, postulationes, et ~ones
dividitur ‥ missa in quatuor partes: in ~ones, orationes, postulationes, et gratiarum actiones. ‥ pars prima extenditur ad offertorium
~ones ‥ sunt quecumque in missa precedunt consecrationem hostie. orationes sunt ea que dicuntur in ipsa consecratione hostie
si contingat quod illud quod in calice est ante ~onem corporis super corporalia ceciderit ‥ mutet ea
obsĕcrātĭō, (13) ōnis, f. (obsecro), demande instante, supplication : Cic. Font. 39 ; Inv. 1, 22 || obsécration [fig. de rhét.] : Cic. de Or. 3, 105 ; Inv. 1, 109 || [surtout] supplication [adressée aux dieux, pour les apaiser, ce que nʼimplique pas la supplicatio ] : Cic. Har. 63 ; Liv. 26, 23, 6 ; 27, 11, 6 ; 31, 9, 6.
- 1. dringend verzoek, smeekbede, bezwering [humilis ac supplex]; ➤ alcis obsecrationem repudiare;
- 2. officiële biddag of boetedoening.
. Adde Hugonem a S. Victore in Speculo Eccl. lib. 2. cap. 4.Obsecrationes ,inquit Rabanus lib. 2. de Institut. cleric. cap. 12. sunt implorationes, seu petitiones pro peccatis, quibus vel pro præsentibus, vel pro præteritis admissis suis unusquisque compunctus veniam deprecatur
Religio anniversariæ, in leg. 7. Cod. Theod. de Indulgentiis criminum pro die Paschatis. (9,38.) Proprie autemobsecrationis
Matris vulneratio, in Gloss. MS. ex Cod. reg. 1013. Vide Obscuratio.
obsecrātiō ōnis, f
- obsecro, a beseeching, imploring, supplication, entreaty: eius.—As a rhetorical figure, C.—A public prayer: a populo facta, L.—Plur., C.