obsecutio
obsĕcūtĭo (obsĕquūtĭo), ōnis, f. [obsequor],
- compliance, obedience (post-class.): inviolabili obsecutione servare, Arn. 7, 215: voluntariae obsecutionis assensus, id. 6, 203.
obsecūtio, ōnis, f. (obsequor), die Willfährigkeit, der Gehorsam, Arnob. 6, 17 u.a.
forma et quantitas corporis, pietas et qualitas antiquae ~onis, primaeque tumulationis
quo quisque abjectior, eo promptissime ~onis ejus erat presumptior
dilectio ‥ et ~o ‥ debent mutuo federari ut obsequens dilectio et diligens ~o possint ordinarie frequentari
obsĕcūtĭō, ōnis, f. (obsequor), soumission, obéissance : Arn. 6, 17.