obtemperatio
obtemperatio, a complying, obedience
obtempĕrātĭo, ōnis, f. [obtempero],
- a complying with or submitting to; compliance, submission, obedience; with dat.: si justitia est obtemperatio scriptis legibus, Cic. Leg. 1, 15, 42.
obtemperātio, ōnis, f. (obtempero), das Willfahren, der Gehorsam, corporis, Augustin. de mus. 1, 7: m. Dat., scriptis legibus, Cic. de legg. 1, 42.
obtempĕrātĭō, ōnis, f. (obtempero), obéissance, soumission : legibus Cic. Leg. 1, 42, obéissance aux lois.
obtemperātiō ōnis, f
- obtempero, a complying, obedience: legibus.