obtemperanter
obtempĕranter, adv., v. obtempero fin.
obtemperanter, Adv. (obtempero), I) willig, gehorsam, M. Aurel. b. Fronto ep. ad M. Caes. 5, 11. Prud. perist. 2, 112. Augustin. de civ. dei 16, 25 u.a. – II) maßvoll, mit Maß (Ggstz. inhianter), appetere, Augustin. op. imp. c. Iul. 1, 70.
~er illum audite
monebat omnes ‥ Domino ~er serviendum ‥ esse
pariter surgentes suarum obedienciarum claves ante pedes ejus ad gradum ponent, illius se disposicioni et arbitrio ~er subjicientes
ut in omnibus et ab omnibus [fiat ] ~er quod regula jubet et ordo deposcit
detecto capite ~er audiat quicquid ille proferre decreverit
obtempĕrantĕr (obtempero), avec obéissance, docilement : Prud. Perist. 2, 112.