obtritio
obtrītĭo, ōnis, f. [obtero],
- contrition (eccl. Lat.): obtritio cordis, Aug. Serm. Divers. 8, 4.
obtrītio, ōnis, f. (obtero), I) die Abreibung, per obtritiones quasdam, Augustin, de mor. Manich. 2, 16, 43. – II) die Zerknirschung, cordis. Augustin, serm. 216, 4.
obtrītĭō, ōnis, f. (obtero), action dʼécraser : Aug. Mor. 2, 16, 43 || contrition : Aug. Serm. 216, 4.