obunctulus
ŏb-unctŭlus, a, um, adj. dim. [obunctus].
- slightly anointed, soiled: tunica obunctula, with panni fetidi, Titin. ap. Non. 536, 18, acc. to Com. Rel. v. 138 Rib. (al., less correctly, obuncula).
obūnctulus, a, um (Demin. v. obunctus), fein besalbt, tunica et togula, Titin. com. 138.
ŏbūnctŭlus, a, um, légèrement parfumé : *Titin. Com. 138.