obuncatus

ŏb-uncātus, a, um, adj.,

• bent inward (post-class.): obuncatis unguibus, Cael. Aur. Tard. 2, 14, 198.

ob-uncātus, a, um, einwärts gebogen, obuncatis unguibus, quod Graeci γρύπωσιν vocant, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 14, 198 (vgl. unguium uncatio, quam γρύπωσιν vocant, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 32, 168).

ŏbuncātus, a, um (uncus), recourbé, crochu : C. Aur. Chron. 2, 14, 198.