occupaticius

occŭpātīcĭus ager dicitur, qui desertus a cultoribus propriis, ab aliis occupatur, Paul. ex Fest. pp. 180 and 181 Müll.; cf. occupatorius.

occupātīcius, a, um (occupo) = occupatorius, Paul. ex Fest. 180, 8. Fest. 181 (b), 8.