occupatus
occupatus, taken up, engrossed, absorbed, occupied, employed, busy, engaged
occŭpātus, a, um, Part. and P. a., from occupo.
occŭpātus, ūs, m. [occupo],
- an employment, occupation (post-class.), Claud. Mamert. ap. Sid. Ep. 4, 2.—Plur.: post magni Alexandri occupatus, Schol. Juv. 6, 83.
1. occupātus, a, um, PAdi. (occupo), I) in Beschlag genommen = verheiratet, Plur. subst., occupatae (Ggstz. vacuae), Ps. Quint. decl. 376. – II) durch Geschäfte (durch andere Dinge) in Anspruch genommen, beschäftigt (Ggstz. otiosus u. nachaugust. vacuus), homo occupatus, Sen.: homines occupati, Plaut.: homo vehementer occupatus, Cic.: occupata est, sie hat zu tun, Plaut. (s. Brix Plaut. mil. 252): quamvis occupatus sis, otii tamen plus habes, Cic.: suspenso animo et occupato, in der Zerstreuung und mit anderen Dingen beschäftigt, Cic.: occupata mea tempora, Cic.: aures occupatae, Phaedr.: festinabam eramque occupatior, Cic.: quod comitiorum dies occupatiorem me habebant, Cael. in Cic. ep.: non dubito, quin occupatissimus fueris (viele Abhaltungen gehabt hast), Cic. – m. Genet., occupatus animi, Cl. Mam. de stat. anim. praef. p. 697 Migne. – m. in u. Abl., minime male cogitantes, qui in eo studio occupati sunt, Cato: occupati in munitione castrorum, Caes.: occupatus in apparatu nuptiarum, Iustin.: certum aliquid, in quo animum debeat habēre occupatum, dem er seine ganze Aufmerksamkeit widmen muß, Cic.: in metendo occupati, Caes.: non in apparando bello, sed in sufficiendo collega occupatus, Cic.: qui in eo erat occupatus, ut bellum quam diutissime duceret, Nep. – m. circa u. Akk., Semiramis circa cultum capitis sui occupata, Val. Max.: circa consularia occupatus comitia, Sen. – m. inter u. Akk., inter pectinem speculumque occupati, Sen. de brev. vit. 12, 3. – m. Infin., quamquam negotiumst, si quid vis, non sum occupatus umquam amico operam dare, hab ich einem Fr. zu dienen immer Zeit, Plaut. merc. 288.
2. occupātus, ūs, m. (occupo) = occupatio, Sidon. epist. 4, 2, 3: Plur., post magni Alexandri occupatus, Schol. Iuven. 6, 83.
1 occŭpātus, (10) a, um, part.-adj. de occupo, occupé, qui a de lʼoccupation : Cic. Tusc. 1, 5 ; v. occupo, āre § 2 || -tior Cæl. d. Cic. Fam. 8, 4, 3 ; Cic. Att. 10, 6, 1 ; -tissimus Cic. Att. 12, 38, 1.
2 occŭpātŭs, ūs, m. , occupation, affaire : Schol. Juv. 6, 33.
occupātus adj.with comp.and sup.
- P. of occupo, taken up, engrossed, absorbed, occupied, employed, busy, engaged: In alio amore, T.: in opere, Cs.: opere, L.: non occupatorum amicorum adsiduitas:in eo, ut, etc., N.: res in singulis litteris occupatae, concerned with: occupatiorem me habere: occupatissimus esse, extremely busy.