offirmatus
offirmatus, firm, obstinate
offirmātus (obf-), a, um, Part. and P. a., from offirmo.
offīrmātus, a, um (offirmo), a) standhaft, feram et perferam usque abitum eius animo forti atque offirmato, Plaut. Amph. 646. – b) im üblen Sinne, eigensinnig, mihi videtur illius voluntas obstinatior et in hac iracundia offirmatior (verbissener), Cic. ad Att. 1, 11, 1.
offirmātus, (16) a, um, part.-adj. de offirmo, ferme, résolu : Pl. Amph. 646 || -tior Cic. Att. 1, 11, 1, plus entêté (obstiné).
(offīrmātus)
adj.
- P. of offirmo, firm, obstinate.—Only comp: voluntas offirmatior.