officiose
officiose, courteously, obligingly
offĭcĭōsē, adv., v. officiosus fin.
officiōsē, Adv. m. Compar. u. Superl. (officiosus), gefällig, dienstfertig, zuvorkommend, hoc facere, Cic.: scribere, Cic.: sed illa officiosius, Cic.: reverentissime et officiosissime venit ad me, Plin. ep.
ut ~e operam ‥ investigationi computi paschalis impenderet
canduit hic radius monachum coenobia circa / officiose vias visus liquisse polinas
in celum sudores suos ~e et strenuo comportabat
ornamenta quae ~issime eidem ecclesiae comparavit
in castris spiritualis milicie non spiritui sed carni ~issime obsequentes
~issime semper potius officere parati sunt quam proficere
offĭcĭōsē (15) (officiosus), avec complaisance, officieusement, obligeamment : Cic. Læl. 81 ; Att. 1, 20, 1 || -ius Cic. Att. 6, 1, 22 ; -issime Plin. Min. Ep. 10, 21.
officiōsē adv.with comp.
- officiosus, courteously, obligingly: factum: (fecit) illa officiosius.