officinator
offĭcīnātor, ōris, m. [officina],
- one who keeps a workshop, a master-workman, an artificer, artist (post-Aug.), Vitr. 6, 11: noster, Ap. Met. 9, 6, 2; Inscr. Orell. 1090: OFFICINATORES ET NVMMVLARI OFFICINARVM ARGENTARIARVM, ib. 3226: OFF. and OFFIC. MONETAE, ib. 3227.
officīnātor, ōris, m. (officina), der Meister in einem Handwerke, der Werkmeister, Vitr. 6, 8 (11), 9. Apul. met. 9, 6: officinatores et nummularii officinarum argentariarum, Corp. inscr. Lat. 6, 298: officinator monetae, Münzmeister, Corp. inscr. Lat. 6, 1145 u. 6, 8463.
offĭcīnātŏr, ōris, m. (officina), artisan, ouvrier : Vitr. Arch. 6, 8, 9 ; Apul. M. 9, 6.