offirmo
offirmo, to hold fast, persevere
offirmo (obf-), āvi, ātum, 1, v. a. and n. [ob-firmo], to render firm, durable, or steadfast (class. only in the P. a.).
- I Lit.: pertica, quā stabuli fores offirmari solebant, arrepta, to fasten, bolt, Ap. Met. 7, 28, 5; corium, id. ib. 7, 22, 10—
- II Trop., to hold fast to, persevere in: certum offirmare est viam me, quam decrevi persequi, Ter. Hec. 454: se, to persist, be obstinate, id. Heaut. 1052: vir impius procaciter obfirmat vultum suum, Vulg. Prov. 21, 29: faciem, id. Ezek. 4, 3: spiritus, id. Dan. 5, 20.—So without se, neutr.: censen' posse me offirmare? Ter. Eun. 217.—With inf.: offirmastin' occultare, quo te immittas, pessume? Plaut. Pers. 2, 2, 40 (222).
- —Hence, offirmātus (obf-), a, um, P. a., firm, resolute, obstinate: animus fortis atque offirmatus, Plaut. Am. 2, 2, 15 (647): satin offirmatum quod mihi erat, id me exorat, settled, resolved on, id. Bacch. 5, 2, 83 (1202).—Comp.: mihi videtur illius voluntas obstinatior et in hāc iracundiā offirmatior, Cic. Att. 1, 11, 1.—Adv.: offirmātē (obf-), firmly, stubbornly (post-Aug.): offirmate resistere, Suet. Tib. 25.
offīrmo, āvī, ātum, āre (ob u. firmo), I) festmachen, verwahren, fores perticā, Apul. met. 7, 28: ostiis cenaculi offirmatis serā, Vulg. iudic. 3, 23. – II) übtr.: 1) im allg.: certum offirmare est viam me quam decrevi persequi, auf dem Wege auszuharren, Ter. Hec. 454. – off. animum (suum), sich ein Herz fassen, sich ermannen, Plaut. merc. 82. Plin. ep. 7, 27, 8: u. so et tamen offirmato animo mitescit metus, nachdem man sich ein Herz gefaßt, *Pacuv. tr. 293: u. modo tute ipse tete offirma et compara, ermanne dich, Acc. tr. 372. – off. cor, das Herz verstocken (verstockt machen), Vulg. deut. 2, 30. – 2) insbes., off. se u. gew. bl. off., sich in seinem Sinne (Willen u. Wollen) befestigen, sich fest entschließen, fest entschlossen sein, seinen Kopf aufsetzen, darauf bestehen, sich darauf steifen, age quaeso, ne tam offirma te (steife dich nicht so darauf, sei nicht so hartnäckig), Ter. heaut. 1052: quid agimus, soror, si offirmabit pater adversum nos, wenn der V. darauf besteht, Plaut. Stich. 68: quin tu animo offirmas, warum bist du in deinem Sinne nicht fest, warum bestehst du in deinem Sinne nicht darauf, Catull. 76, 11: offirmatus (hartnäckig gemacht) mirā praesumptione, Apul. met. 10, 10: u. satin offirmatum quod mihi erat (was ich mir so fest vorgenommen), id me exorat, Plaut. Bacch. 1199 Leo. – m. folg. Infin., offirmastin occultare, quo te immittas, pessume? Plaut. Pers. 222: u. so Ter. eun. 217. Iul. Val. 1, 35 (35). – m. folg. ne u. Konj., obseratis urbis suae claustris Abderitae eum ne reciperent offirmaverunt, Iul. Val. 1, 48 (43).
offirmō (14) (ob-), āvī, ātum, āre, tr., affermir, consolider : Apul. M. 7, 28 || [fig.] animum suum Pl. Merc. 82 ; Catul. 76, 11 ; Plin. Min. Ep. 7, 27, 8, affermir son cœur, ou se offirmare Acc. Tr. 372 || se offirmare Ter. Haut. 1052, ou offirmare abst Pl. St. 68, se raidir, sʼopiniâtrer, sʼobstiner || quod mihi offirmatum erat Pl. Bacch. 1199, ce qui était pour moi une chose arrêtée || [abst , avec inf.] persister à, sʼobstiner à : Pl. Pers. 224 ; Ter. Eun. 218 ; Hec. 454.
- 1. vastmaken;
- 2. sterk maken, sterken [metaf. animum moed vatten]; — p. adj. offirmātus, a, um (a) vast, standvastig; (b) hardnekkig, eigenzinnig, stijfkoppig, verbeten; II. intr. en se ~ vastbesloten zijn, volharden.
offīrmō āvī, ātus, āre
- ob+firmo, to hold fast, persevere: viam quam decrevi persequi, T.: ne tam offirma te, be obstinate, T.: censen posse me offirmare Perpeti?can persist in bearing it, T.