ornate
ornate, ornamentally, ornately, elegantly
ornātē, adv., v. orno, P. a. fin.
ōrnātē, Adv. m. Compar. u. Superl. (1. ornatus), zierlich, mit Geschmack, geschmackvoll, facere, herrlich, Cic.: comparare magnifice et ornate convivium, Cic. – bes. als rhet. t. t., orn. loqui, dicere, Cic.: causas agere ornatius, Cic.: causam ornatissume et copiosissume defendere, Cic. Brut 21.
auditor prudens ‥ cum candidata ac purpurata solemniter fratrum caterva ‥ ad illa [ossa ] sancti ‥ ~issime procedit
castella sua que ~issime construxerat
pictim, colorate, ~e
structim, ~e
ornateque paratur
provideat ‥ quod cape predicte cum ‥ aurifragiis ‥ decenter et ~e fiant ‥
set nimis ornate penam ficta pietate / pontifices regis moderantur ab ordine legis
illam ‥ deceperat ‥ ficticiis sermonibus quos ~e componebat
rhetorica docet loqui ~e
iste quoque Paulinus pro Theodosio principe librum quendam prudenter ~eque composuit
si odis peccatum tuum, quare ~e [ME: ] de eo loqueris?menskeliche
ōrnātē (12) (ornatus), dʼune manière ornée, avec élégance : Cic. de Or. 3, 53 ; Or. 22 ; ornatissime defendere causam, Cic. Br. 21, défendre une cause dans le style le plus orné, le plus élégant ; -tius Cic. de Or. 2, 35 ; Ac. 2, 129.
ōrnātē adv.with comp.and sup.
- orno, ornamentally, ornately, elegantly: convivium apparare: pars causae perorata: dici ornatius: egit ornatissime causam.