ornator
ornātor, ōris, m. [orno].
- An adorner, dresser (not ante-Aug., and very rare): deorum ornatores, Firm. Astron. 3, 6, 9: HVIVS LOCI, Inscr. Orell. 3171.—
- II An office under the emperors: ORNATOR GLABR. (i. e. glabrorum, puerorum delicatorum), Inscr. Orell. 694.
ōrnātor, ōris, m. (orno), der Schmücker, deorum ornatores sive templorum conditores, Firm. math. 3, 6, 9: loci huius ornator, Corp. inscr. Lat. 6, 1767. – als kaiserl. Diener, der Besorger der Toilette, ornator glabrorum (der seinen Dienerschaft), Corp. inscr. Lat. 6, 8956.
tunc sponse ~ores simul intrabunt
hic bibliopola, -le, i. ~or librorum
David precipuus musicorum instrumentorum et cultor fuerat et ~or
ōrnātŏr, ōris, m. (orno), celui qui orne, qui pare : Firm. Math. 3, 6, 9 || celui qui habille [maison de lʼempereur], valet de chambre : CIL 6, 8956.
Sculptores, aut Ornatores efficiet, aut mechanicos.