ornatio
ornātĭo, ōnis, f. [orno],
- an adorning, adornment, ornament (not ante-Aug., and very rare), Vitr. 5, 8, 8: ornationes templi, Inscr. Orell. 775: STATVAE, Inscr. ap. Nov. Lett. di Firenze, t. ii. p. 600.
ōrnātio, ōnis, f. (orno), die Ausschmückung, Verzierung, Vitr. 5, 8, 8: ornationes (templi), Corp. inscr. Lat. 14, 2795.
amplificare cupiens non solum in ecclesie constructione et ~one ‥
circa dicti chori reparacionem et ~onem
pro panno lineo pro una alba et ij amictis iiij s. et pro sculptura et suicione et ~one cum stellis viij d
ōrnātĭō, ōnis, f. (orno), action dʼorner, ornement : Vitr. Arch. 5, 8, 8 ; CIL 14, 2795, 10.