ornativus Save Georges Gaffiot 2016 ōrnātīvus, a, um (orno), zur Ausstattung (zum Schmuck) geeignet oder dienend, coniunctiones, Pompeii comment. 266, 21 K. ōrnātīvus, a, um (orno), propre à orner, dʼornement : Pomp. Gr. Comm. 266, 21.