participialis
partĭcĭpĭālis, e, adj. [participium], in gram.,
- of the nature of a participle, participial: verba, Quint. 1, 4, 29; cf. so of supines and gerunds, Prisc. p. 808; 822 P. —Adv.: partĭcĭpĭālĭter, in the manner of a participle, participially, Fest. s. v. ostentum, p. 194 Müll.; so id. ib. s. v. torrens, p. 352 Müll.
participiālis, e (participium), zum Partizipium gehörig, verbum, ein dem Partizipium ähnlicher Teil des Verbums, zB. das Supinum, Gramm.: verba, Quint.: ebenso participialia vom Gerundium u. Supinum, Gramm.: p. nomina, von den Partizipien kommende (wie neglegens, amans), Gramm.
quinque ~alia verba veniunt a verbo activo,fif dælnymendlice word cumaþ of þam dædlicum worde : amandi ‥ amando ‥ amatum ‥ amatumid lufe
~alia quae ab aliis gerendi vel supina vel typici dicuntur auctoribus ‥ ut laudans, laudandi, laudando, laudandum ‥ et ‥ laudatum, laudatu
~iale a participio ut commendaticius a genitivo hujus participii commendatus, commendati
partĭcĭpĭālĭs, e (participium), qui est au participe : participialia verba Quint. 1, 4, 29, participes || participiale nomen Prisc. Gramm. 8, 44 ; 8, 70, supin et gérondif.