participialiter
participiāliter, Adv. (participialis), partizipialisch, nach Art eines Partizipiums, Fest. 194 (b), 31 u. 352 (b), 27. Porphyr. Hor. carm. 4, 5, 15.
~aliter autem editas ex Deo non participante providas virtutes
tam abbatas ‥ qui bona a conventu possident discreta ‥ quam etiam singuli alii, qui bona ~aliter cum conventu obtinent concreta
qualiter forma communicata ~aliter denominat suum subjectum
cum hec dictio ‘potens’ sive ~aliter sive nominaliter teneatur
Christi hominis perfectio perfecta est et nominaliter et ~ialiter retento vocabulo
talis qualitas copulatur et predicatur de hoc termino ‘unctus’ quando ponitur nominaliter et quando idem terminus ponitur ~ialiter, predicatur uno termino passio
quintus modus est quando idem significatur nominaliter et ~ialiter, ut amans illius nomen est et amans illum participium
nichil enim est infinite perfectum, nisi forte intelligatur ille terminus ‘perfectum’ nominaliter pro bono et non ~ialiter pro plene perfecto
partĭcĭpĭālĭtĕr, au participe : P. Fest. 194 ; 352.