About
Menu

partitivus

partitivus [ML] , concerned with division (into parts), partitive: a (log. & phil.). b (gram.) that indicates that only part of a whole is concerned; (genitivus ~us) partitive genitive. c  (as sb.) partitive word. a dicendum quod cum dicitur in fine nobilitatis ibi potest esse conditio ~a ita quod sit expressa per hanc orationem quod nobilitati insit terminus vel finis Bacon VII 60; nec sequitur ex isto quod corpus hominis brutum foret vel bestia, sed partem quantitativam hominis concedo animal esse imperfectum beatificabile secundum quamlibet partem quantitativam hominis, scilicet racionale secundum partem partitativam et non hominem Wycl. Compos. Hom. 93.  b hec dictio ‘iste’ supponat tantum personam presertim cum sit dictio ~a Neckam SS I 31. 9; hec vera est: ‘Deus generat Deum alium a se’, non tamen ‘Deus generat alium Deum’ in prima est hoc nomen ‘alius’ nota differentie; in secundo ~um est Ib. II 17. 4; genitivus ~us est, dativus perfectivus Ps.-Gros. Gram. 71; non erit possessoria constructio, et ita est ~a Bacon XV 119; si ‥ posset totum universale esse sub ratione genitivi in constructione ~a, hoc nullo modo est in singulari sed in plurali, ut ‘aliquis hominum’ Ib. 120; diceret aliquis quod ibi esset constructio ~a, ‥ ut ‘aliquis hominum’, ‘hoc capitis’ Ib. 132.  c quia masculina vocabula sunt personalia, neutra ‥ sunt essentialia, intelligendum est de hujusmodi ~is, ‘unus’, ‘aliquis’, ‘iste’, ‘hic’, cum sc. substantivantur Neckam SS I 31. 11.

Saved

Recent