partitudo
partĭtūdo, ĭnis, f. [pario],
- a bearing, bringing forth young, parturition (ante-and post-class.): propinqua partitudo, Plaut. Aul. 1, 1, 36 (75); 2, 3, 9 (276) (both passages cited ap. Non. 217, 28 and 30); Cod. Th. 9, 42, 10; Sulp.Sev. Chron. 1, 9, 3.
partitūdo, inis, f. (pario, ere), das Gebären, Plaut. aul. 75 u. 276. Cod. Theod. 9, 42, 10. Sulp. Sev. chron. 1, 9, 3: appetente partitudinis tempore, Iul. Val. 1, 6 (12).
~ines, parto [l. partus ]
hec ~o ‥ i. partitio
partio, partitio, ~o, portio
partĭtūdō, (15) ĭnis, f. (pario 2), accouchement : Pl. Aul. 75 ; Cod. Th. 9, 42, 10.
Partus, in leg. 10. Cod. Theodos. de Bonis proscript. (9, 42.) Utitur Plautus in Aulul. Vide Nonium.