peculiariter
pecūliāriter, Adv. (peculiaris), I) eigentümlich, als Eigentum, als Sondergut, ICt. – II) übtr., besonders, insbesondere, Quint. u.a.: Compar. peculiarius, Cassian. coenob. inst. 5, 4.
Johannes ‥ quem Salvator ‥ propter virginalis pudicitiae gloriam inter ceteras ~iter pio dilexit affectu
id ad honorem Filii Dei ~iter pertineret, quod nulli omnino homini contigisset
locum illum ‥ iter amasse
peculiaris ‥ privatus et familiaris, unde peculiaritas ‥ et ~iter adverbium
genus Judaicum †peculialiter [l. peculiariter ] / Jhesus elegerat
cum jurejurando quod nil de reliquiis sibi ~iter retinerent asseruerunt
hinc illud ~iter solet accidere
nec murmuret aliquis quod †peculialiter [l. peculiariter ] eos munimus
comes ‥ et Baumundus ~iter super eam sibimet cogitabant
pĕcūlĭārĭtĕr (peculiarĭs), en pécule, à titre de pécule : Dig. 41, 2, 3 || particulièrement, spécialement : Plin. 26, 50 ; Quint. 11, 3, 130 || peculiarius Cassian. Inst. 5, 4.