praecentor
praecentor, ōris, m. [praecino],
- a leader in music, precentor (post-class.): praecentor in choris, Ap. de Mund. p. 74, 3; cf.: praecentor qui vocem praemittit (opp. succentor), Aug. Enarr. in Psa. 87; cf. Isid. 7, 12, 27.
praecentor, ōris, m. (praecino), der Vorsänger, Apul. de mund. 35; Ggstz. succentor (der Begleiter), Augustin. enarr. in psalm. 87, 1 u. (dies. Stelle) Isid. orig. 7, 12, 27.
precino, -is, unde hic ~or
si precentor eas, ita providus esto canendo, / ut tua vox aliis vocum modulatio fiat
Christo ~ore. et ‥ chori hujus et ~oris concors quidem melodia et dulce admodum canticum
fidicinem previum habens, et ~orem, cantilene notulis alternatim in fidicula respondentem
~or ‥ quasi princeps cantorum ‥ vel pre aliis cantans
~ori et sociis ludentibus apud Beaureper
explicit prologus ‥ per Osbernum monachum et ~orum [l. ~orem ] ejusdem ecclesie
secundum Osbernum ‥ ~orem
memini ‥ ecclesiam nostram diu a ~oris vacasse officio, quod ei necesse est habere continuum(
hujus rei testes sunt ‥ Rogerus de A. precintor
S. ‥ episcopus ‥ et L. presentor et S. archidiaconus
in quo [anno ] primo constitutus est ~or in ecclesia Menevensi
postea, quia rude compositum fuerat, Willielmus Malmesburie monachus et ~or modo decenti ‥ vitam suam investigavit
in solucione facta ‥ capellano, cancellario, confessori domini prioris, presentori, et granatori
magister Joannes Th., ~or Moraviensis
de se nihilominus exponit hujus textus ~or ‥
præcentŏr, ōris, m. (præcino), celui qui entonne, celui qui dirige les chants : Apul. Mund. 35 ; Aug. Psalm. 87, 1.
Qui vocem præmittit in cantu, Isidoro lib. 7. Orig. cap. 11.
Précenteur, in Eccl. Lugdun.
Præcentor, qui cantantes voce et manu incitat, est servus, qui boves stimulo minans dulci voce bobus jubilat.Idem cap. 74 :
Præcentores, qui chorum utrinque regunt, sunt duces, qui agmina ad pugnam instruunt. Præcentor Palatii,id est Capellæ Regiæ, apud Hincmarum Remensem in Epist. ad Carolum Mag. de Vita S. Dionysii, apud Mabillonium : ubi quidam Codices MSS.
Præceptorpræferunt.
Præcentor, Apuleio de Mundo, est qui cantum moderatur :
Quod est in triremi gubernator, in curru rector, Præcentor in choris, lex in urbe, dux in exercitu, hoc est in mundo Deus.
Princhantre, in Charta ann. 1469. ex Chartul. 21. Corb. fol. 132. v°.
Vénérable personne maistre Nicole de Conty, docteur en décret, Princhantre et chanoine d'Amiens.
Unus Præcentoriatus pro uno præcentore ad nutum amovibili.
Armarius, in Monasteriis idem munus obit, quod Præcentor in Ecclesiis Cathedralibus. De hoc officio multa habet Udalricus lib. 3. Consuetud.
tabulis officialibuspræerat. Ingulphus :
Præcentori tabularum ac ejus assignationibus in Choro tam Abbas et Prior, quam tota cætera Congregatio humiliter obediat.Vide Tabula 5.
Juraverunt S. celeraria, et Florentia sacristana, et Berengaria Præcentrix in animas ipsius abbatissæ et conventus.
Præcentoriamerigit in sua Ecclesia :
Sic autem distincta sunt dictorum personatuumDe officio(Cantoriæ et Præcentoriæ) officia. Præcentor proximum stallum post Decanum, Cantor proximum stallum post Præcentorem habebunt. Præcentor in superiori stallo Canonicos installabit, Cantor in inferiori. Uterque dabit regimen duarum Scholarum cantus. Jurisdictio puerorum communis erit utrique : communi consilio recipient in Choro pueros : uterque poterit ejicere delinquentem ; ejectus ab uno, non introducetur ab alio, nisi ejicientis satisfecerit arbitrio. Præcentor audiet a pueris id, quod debent cantare. Cantor etiam pro excessibus suis verberabit. Præcentor et Cantor simul regent Chorum in Nativitate Domini, in Epiphania, in Pascha, in Ascensione, in Pentecoste, etc. In aliis duplicibus Cantor cum uno de Canonicis reget chorum in ordinibus, in consecratione Chrismatis, in benedictionibus Abbatum. Præcentor chorum reget in Synodo ; prima dies est Præcentoris, secunda Cantoris. Præcentor officium anni prænuntiabit, et in iis omnibus, si alter absens fuerit, ille qui præsens erit supplebit defectum. Cantoris erit scribere tabulam Cantorum, etc.
Præcentorisagunt præterea Statuta Ecclesiæ Leichefeldensis in Monastico Anglic. tom. 3. pag. 241.