praecingo
praecingo, to gird, encircle, enclose
prae-cingo, nxi, nctum, 3, v. a., to gird about, to gird.
- I Lit.: cincticulo praecinctus in sellā aput magistrum adsidere, Plaut. Bacch. 3, 3, 26 (430): det tunicam locuples: ego te praecingere possum, Mart. 14, 153, 1: ilia cultro, Grat. Cyn. 341.—More freq. mid.: praecingi, to gird one's self: cum strophio accurate praecingerere, Cic. Fragm. ap. Non. 538, 12: et latro et cautus praecingitur ense viator, Ov. Tr. 2, 271: praecincti recte pueri, properly girded, girded up, Hor. S. 2, 8, 70: ut male praecinctum puerum caverent, Suet. Caes. 45. —Poet.: nox mediis signis praecincta volabit, Enn. ap. Fest. p. 258 Müll. (Ann. v. 416 Vahl.): iter ... altius ac nos Praecinctis unum, to those more girded up, i. e. to more rapid travellers, Hor. S. 1, 5, 6.—
- II Transf., in gen., to surround, encircle with any thing (poet. and in post-Aug. prose): fontem vallo, Prop. 4 (5), 4, 7; so, litora muro, Sil. 3, 243.—In pass.: Brundisium praecinctum pulcro portu, Enn. ap. Gell. 6, 6, 6 (Ann. v. 478 Vahl.): gemma per transversum lineā albā mediā praecingitur, Plin. 37, 9, 37, § 118; cf. id. 37, 7, 27, § 99: tellus praecincta circumfluo mari, id. 2, 66, 66, § 166: praecingitur gens mari, id. 5, 32, 40, § 143: parietes testaceo opere praecincti, covered, overlaid, Plin. Ep. 10, 48.
prae-cingo, cīnxī, cīnctum, ere, gürten, umgürten, I) eig.: ilia cultro, Gratt.: medial, praecingī, sich umgürten, sich gürten, infra papillas, Varro fr.: strophio accurate, Cic. fr.: ense, Ov.: Partic. recte praecincti pueri, gegürtet, aufgeschürzt, Hor.: male praecinctus puer, Suet.: altius ac nos praecincti, höher (zum raschen Fortkommen auf der Reise) als wir Aufgeschürzte, d.i. schneller als wir Reisende (Ggstz. tardi), Hor. – II) übtr., mit etw. umgeben, fontem vallo acerno, Prop.: Brundisium portu praecinctum, Enn. fr.: tellus praecincta mari, Plin.: parietes testaceo opere praecincti, überzogen, Plin. ep.
præcingō, (12) nxī, nctum, ĕre, tr., ¶ 1 ceindre [le corps] : Pl. Bacch. 432 ; Cic. Fr. A 13, 24 ; præcincti recte pueri Hor. S. 2, 8, 70, esclaves ayant la ceinture nouée correctement = bien accoutrés ; male præcinctus Suet. Cæs. 65, qui serre mal la ceinture de sa toge ; altius ac nos præcincti Hor. S. 1, 5, 6, ayant la toge plus retroussée que nous = ayant une marche plus agile ¶ 2 entourer : Prop. 4, 4, 7 ; Sil. 3, 243 ; præcinctus portu Enn. Ann. 488, ceint dʼun port, cf. Plin. 2, 166 || couvrir, revêtir : Plin. Min. Ep. 10, 39, 4.
- 1. omgorden; — pass. praecingi zich omgorden [ense];
- 2. (poët.; postklass.) (de tunica) onder de gordel doorhalen, opnemen; ➤ pueri recte praecincti met opgestoken tunica, dwz. snel;
- 3. (poët.; postklass.) omgeven, omkransen, omzomen [capillos flore; fontem vallo; litora muro]; ➤ tellus praecincta circumfluo mari (Plin. Mai.).
prae-cingō nxī, nctus, ere,
- to gird, encircle, enclose: cautus praecingitur ense viator, girds himself, O.: praecincti recte pueri, properly girded, H.: altius ac nos Praecincti, i. e. more rapid travellers, H.: fontem vallo, Pr.